Si po zhvillon Rusia një fushatë të heshtur sabotimi në Evropë

Që nga viti 2022, Evropa po përballet me një rritje të qartë të operacioneve të sabotimit të lidhura me Rusinë, të cilat nuk mund të shihen më si incidente të izoluara kriminale.

Të dhënat e Qendrës për Studime Strategjike dhe Ndërkombëtare tregojnë një trefishim të rasteve të zjarrvënieve dhe sabotimeve serioze në vitin 2024 krahasuar me një vit më parë.

Ky trend ka shtyrë si Bashkimin Evropian ashtu edhe Mbretërinë e Bashkuar që në vitin 2025 ta trajtojnë sabotimin si një kërcënim qendror në strategjitë e tyre të sigurisë.

Ajo që po ndodh nuk është thjesht dhunë sporadike, por shfaqja e një modeli të qëndrueshëm të luftës hibride, i projektuar për të testuar rezistencën e shteteve të NATO-s, për të rritur koston e mbështetjes për Ukrainën dhe për të gërryer besimin publik në institucionet perëndimore.

Ndryshe nga sabotimet klasike të Luftës së Ftohtë, operacionet aktuale karakterizohen nga nivel i ulët operacional, por efekt i lartë strategjik.

Zjarrvënie në qendra tregtare, depo logjistike, linja hekurudhore apo objekte simbolike nuk synojnë vetëm dëmin fizik.

Qëllimi kryesor është ndikimi psikologjik dhe shoqëror: krijimi i pasigurisë, polarizimi i shoqërive dhe përhapja e narrativave se Evropa nuk është më e sigurt.

Veçanërisht domethënëse është zhvendosja drejt objektivave civile dhe infrastrukturës “së butë”, ku kostoja për autorin është e ulët, ndërsa reagimi shtetëror shpesh i ngadaltë dhe i fragmentuar.

Një nga zhvillimet më shqetësuese është demokratizimi i sabotimit. Rusia po përdor gjithnjë e më pak operativë të trajnuar dhe gjithnjë e më shumë individë të zakonshëm – migrantë, të rinj, persona ekonomikisht të cenueshëm – të rekrutuar përmes Telegram-it, rrjeteve sociale apo platformave të lojërave online.

Ky model, i ngjashëm me ekonominë e gig-it, i lejon Moskës të ndërtojë një rrjet të gjerë “agjentësh për një ditë”, të cilët janë lehtësisht të zëvendësueshëm dhe të mohueshëm politikisht. Pagesat variojnë nga disa dhjetëra euro për vandalizëm simbolik deri në mijëra euro për zjarrvënie apo sulme ndaj zinxhirëve logjistikë.

Financimi është nyja që mban të bashkuar këtë ekosistem. Kriptomonedhat, veçanërisht Bitcoin dhe USDT, janë shndërruar në shtyllën kryesore të pagesave për sabotim, jo për shkak të sofistikimit teknik, por për shkak të shpejtësisë, mungesës së kontrollit KYC dhe lehtësisë së konvertimit në para të gatshme.

Ironikisht, hetimet tregojnë se shumë nga këto pagesa janë të thjeshta dhe të gjurmueshme, por autoritetet shpesh ndërhyjnë vetëm pas arrestimeve, kur zinxhiri financiar tashmë ka humbur vlerën operacionale. Pikat më të dobëta nuk janë blockchain-et, por sportelet informale OTC dhe rrjetet e parave të gatshme, të cilat veprojnë pothuajse pa mbikëqyrje në shumë qytete evropiane dhe perëndimore.

Sabotimi dhe loja e atribuimit

Një nga sukseset kryesore të kësaj strategjie është konfuzioni rreth atribuimit. Duke përdorur ndërmjetës dhe ekzekutorë jo-rusë – shpesh ukrainas – Moska arrin dy qëllime njëkohësisht:
së pari, shmang përgjegjësinë e drejtpërdrejtë politike; së dyti, nxit tensione shoqërore dhe ndjenja anti-ukrainase në vendet pritëse.

Ky mekanizëm e bën të vështirë përdorimin e instrumenteve të forta ligjore dhe financiare, pasi shumë raste trajtohen thjesht si krime të zakonshme dhe jo si pjesë e një fushate strategjike të sponsorizuar nga shteti.

Analiza tregon se problemi nuk qëndron vetëm te mungesa e mjeteve, por te përdorimi i tyre i fragmentuar. Nuk ka një përkufizim të përbashkët ligjor të sabotimit në BE, bashkëpunimi ndërkufitar shpesh është i ngadaltë dhe ndarja e informacionit mes sektorit publik dhe privat mbetet e kufizuar.

Ndërkohë, platformat dixhitale si Telegram vazhdojnë të luajnë një rol kyç në rekrutim dhe koordinim, me përgjegjësi minimale ligjore dhe mbikëqyrje të dobët rregullatore.

Sabotimi rus në Evropë nuk është as aksidental dhe as i përkohshëm. Ai është pjesë e një strategjie afatgjatë për të minuar kohezionin perëndimor me mjete të lira, të shpërndara dhe të vështira për t’u atribuar. Nëse trajtohet vetëm si çështje kriminale, dhe jo si kërcënim strategjik, efekti i tij do të vazhdojë të shumëfishohet.

Përgjigjja efektive kërkon një ndryshim paradigme: trajtim të sabotimit si luftë hibride, përdorim më agresiv të inteligjencës financiare dhe përgjegjësi reale për platformat që lehtësojnë rekrutimin dhe pagesat.

Përndryshe, Evropa rrezikon të përballet me një normalizim të dhunës së nivelit të ulët që, në afat të gjatë, mund të ketë pasoja strategjike të nivelit të lartë. /The Geo Post/

Rruga Press