E ardhmja mund të artikulohet vetëm mbi të vërtetën, të drejtat e liritë individuale dhe kolektive.
Nga Ragmi Mustafi (Kryetari i Këshillit Kombëtar Shqiptar në Serbi)
Kritika është vlerë e patjetërsueshme për çdo shoqëri demokratike që ka për qëllim përmirësimin e vendimmarrjes në realizimin e vizionit për të ardhmen.
Në Luginën e Preshevës, si rrallë vende dhe komunitetet të pakta, përfaqësimi ka qenë garë e karakterizuar nga subjekte të shumta politike. Pak njerëz e shumë parti. Shpeshherë për shkak të konkurrencës së brendshme ka shpërfaqë edhe kritika të palogjikshme.
Nën konceptin e modernes nuk mund të përjashtohet procesi dekolonializimit, defashizimit e krejt në fund demillosheviqizimin e institucioneve si mundësi për demokratizim dhe agravim të vlerave evro-perendimore.
Akuzat për “patriotizëm të bajat dhe pa sens” ndaj oponentëve, ndoshta pa vetëdije, të vënë në mbrojtje të politikave të Vuçiqit, Vullinit e Mitroviqit, mjerisht!
Këta të fundit nuk janë shkëputur nga politikat e viteve të 90-ta. Përkundrazi, iniciativat për të ndërtuar “botën serbe”, në të cilin nuk do të ketë vend për tjerët, janë rikthim në politikat e përgjakshme dhe ftesë e hapur për lufta të reja Ballkanike.
Reagimet e institucioneve të shtetit me trajtimin e ish-pjesëtarëve të UÇPMB-së, me “memorialin e Komandant Lleshit”, me mos distancimin nga diskriminimi, me mos realizimin e tri marrëveshjeve me përfaqësuesit shqiptar, pasivizimi e gjuha kriminalizuese ndaj shqiptarëve të Luginës nuk mund të jetë as politikë ditore e as axhendë personale, pavarësisht mbajtjes apo jo të zgjedhjeve.
Të mbrosh këto politika sot, nuk është as modernizëm e as kozmopolitizëm, sepse nuk mund të jetë tjetër përveç miopi politike si tentativë për të shfajësuar Qeveritë e njëpasnjëshme të Serbisë për të bëmat në dy dekadat e fundit .
Pra, politika e së ardhmes nuk mund të shmang të kaluarën edhe nëse (nuk) ke qenë pjesëmarrës. E ardhmja mund të artikulohet vetëm mbi të vërtetën që respekton dinjitetin njerëzorë në radhë të parë dhe të drejtat e liritë individuale dhe kolektive.
Pa barazi në të tashmen, pa drejtësi për të kaluarën e ardhmja mbetet e dehumanizuar dhe e zhveshur si statistikë ekonomike.
