Anasi ngriti zërin, por bota refuzoi ta dëgjonte

Anas al-Sharif ishte zëri i Gazës. Ai ishte një frymëzim dhe një model. Vrasja e tij nuk do të na heshtë.

Nga Hassan Abo Qamar, “Al Jazeera”

“Kam përjetuar dhimbje në të gjitha detajet e saj dhe kam shijuar dhimbjen dhe humbjen vazhdimisht. Pavarësisht kësaj, nuk kam hezituar kurrë ta përcjell të vërtetën ashtu siç është, pa shtrembërim ose falsifikim. Zoti qoftë dëshmitar kundër atyre që heshtën dhe pranuan vrasjen tonë, dhe kundër atyre që na e mbytën frymën dhe zemrat e të cilëve nuk u prekën nga mbetjet e shpërndara të fëmijëve dhe grave tona, dhe që nuk bënë asgjë për të ndaluar masakrën me të cilën është përballur populli ynë për më shumë se një vit e gjysmë.”

Kjo është ajo që shkroi Anas al-Sharif në “testamentin” e tij të përgatitur 4 muaj para martirizimit të tij. U postua në llogarinë e tij në mediat sociale disa orë pasi një sulm izraelit vrau atë dhe gazetarët Mohammed Qreiqeh, Ibrahim Zaher, Mohammed Noufal dhe Moamen Aliwa në një tendë mediatike pranë Spitalit al-Shifa në Qytetin e Gazës.

Anas al-Sharif ishte një nga heronjtë e Gazës. Ai ishte – pa dyshim – gazetari më i afërt me zemrat tona.

Njerëzit këtu në Gaza shpesh e urrejnë median. Ata i shohin gazetarët ose të ekzagjerojnë dhe të na portretizojnë si mbinjerëz, të aftë të përballojnë bombardimet e pamëshirshme, privimin nga ushqimi dhe uji dhe humbjen e të dashurve; ose të na demonizojnë si “terroristë”, duke justifikuar vrasjen e familjeve tona dhe shkatërrimin e shtëpive tona.

Anas ishte ndryshe; ai nuk e shtrembëroi të vërtetën. Ai ishte një nga ne: i rritur në kampet tona të refugjatëve, duke vuajtur me ne nën bomba dhe mes urisë, duke vajtuar të dashurit e tij, duke refuzuar të largohej nga komuniteti i tij. Ai qëndroi në Gaza, i palëkundur si një pemë ulliri, një shembull i gjallë i një palestinezi të vërtetë.

Anasi filloi të raportonte për Al Jazeera në fillim të gjenocidit, por shpejt u bë një fytyrë e njohur. Ai dhe Ismail al-Ghoul nuk ndaluan së transmetuari nga Gaza veriore edhe kur përballeshin me kërcënime të vazhdueshme. Miqësia e tyre e ngrohtë dhe momentet qesharake dhe të trishtueshme që ndamë, na bënë të ndiheshim më afër tyre.

Pas martirizimit të Ismailit vitin e kaluar – Zoti e mëshiroftë – ndjemë se kishim humbur një vëlla të dashur dhe mbetëm vetëm me Anasin.

Muajin e kaluar, kur Anasi shpërtheu para kamerës teksa raportonte për urinë, njerëzit i thanë: “Vazhdo, Anas, mos u ndal, ti je zëri ynë.”

Dhe me të vërtetë, ai ishte zëri ynë. Shpesh imagjinonim se kur të vijë fundi i gjenocidit, do ta dëgjojmë të shpallur nga zëri i Anasit al-Sharif. Nuk kishte gazetar në botë më të mirë për të deklaruar atë moment sesa Anasi.

Për mua, Anasi ishte më shumë sesa një reporter. Ai ishte një frymëzim. Ai ishte arsyeja pse merrja stilolapsin sa herë që humbisja shpresën se diçka do të ndryshonte për shkak të asaj që shkruaja. E shihja Anasin të raportonte pa u lodhur – i uritur ose i ngopur, në verë ose dimër, i kërcënuar me vdekje ose i rrethuar nga kamerat.

Këmbëngulja e tij më bindi se gabohesha që besoja se dokumentimi i gjenocidit nuk po e largonte askënd. Anasi më bëri të besoja se historia jonë mund të arrijë aty ku ne nuk mundemi, duke kaluar dete dhe oqeane në çdo pjesë të botës. Dhe qëndrueshmëria e tij, duke punuar çdo ditë, çdo orë, më detyroi të shpresoja… shpresoja se nëse do të vazhdonim të flisnim, dikush mund të dëgjonte.

Anasi tani është zhdukur dhe ndiej se gabohesha që shpresoja, gabohesha që besoja në drejtësinë e kësaj bote, duke e parë atë të apelonte – me sy të mbushur me lot – një ndërgjegje globale që rezultoi të ishte e ulët dhe selektive.

Ata nuk i meritonin lotët e tu, Enes! Ata nuk e meritonin vetësakrificën tënde që të dinin historinë tonë. Ata nuk dëgjojnë sepse refuzojnë ta bëjnë.

E ngrite zërin, Enes, por po u bëje thirrje atyre pa ndërgjegje.

Do të doja që lufta të kishte mbaruar para se të martirizoheshe, që të mund të shkoja të të gjeja në Gaza dhe të të thoja se zërat tanë kishin pasur sukses, kishin arritur në botën e jashtme dhe kishin nxitur ndryshimin. Do të të kisha thënë se ishe modeli im dhe puna jote më mbante në lëvizje. Dhe nëse në atë moment, do të kishe buzëqeshur dhe do të më kishe quajtur kolegun tënd, do të kisha qarë nga gëzimi.

Mbulimi yt i lajmeve mbaroi, Enes, por lufta gjenocidale jo. Sot, ne e shohim të pafuqishëm pushtimin e lig që mburret se të ka vënë në shënjestër para të gjithë botës – të njëjtës botë që ti e lute deri në frymën tënde të fundit. Vendet në mbarë botën heshtin; për ta, marrëveshjet ekonomike dhe interesat politike vlejnë më shumë se jetët njerëzore.

Megjithatë, pushtimi nuk do të na heshtë, Enes. Do që ne të vdesim pa zë sepse zëri ynë, ndërsa ne rënkojmë nga dhimbja dhe qajmë nga humbja, e shqetëson atë, ndërhyn në nxitjen e saj gjenocidale.

Gaza nuk do të lindë një tjetër si ti, Anas, as dikë si shkrimtari dhe poeti Refaat Alareer, as si drejtori i spitalit Marwan al-Sultan. Pushtimi po synon më të mirët dhe më të zgjuarit, ata që kanë ngritur zërin dhe i kanë treguar botës se çfarë mund të bëjnë palestinezët me dinjitet dhe integritet.

Por ne nuk do të heshtim pas këtyre vrasjeve të dhunshme. Edhe nëse e dimë se bota nuk do të dëgjojë, ne do të vazhdojmë të flasim – sepse është fati dhe detyra jonë. Ne, palestinezët e gjallë që i mbijetuam këtij gjenocidi, duhet të mbajmë trashëgiminë e martirëve tanë.

Për mua, kjo do të thotë të flas, të shkruaj dhe të ekspozoj krimet e këtij pushtimi të përgjakshëm dhe brutal… deri në ditën që ëndërrove, Anas – ditën që ky gjenocid, më i tmerrshmi në historinë moderne, të mbarojë. Ditën që ti të kthehesh në shtëpinë tënde stërgjyshore në al-Majdal dhe unë të kthehem në fshatin tim, Yibna.

Nga Hassan Abo Qamar, shkrimtar, aktivist dhe rrëfimtar i ri palestinez me bazë në Gaza, i cili ndan historitë e atyre që jetojnë gjatë luftës dhe rrethimit.

Rruga Press