Një presidente që sapo është përplasur me Kushtetutën, zgjedh kamerat dhe fjalët e bukura në vend të përgjegjësisë

Shkruan Frasher Oseku

Ndërsa vendi pret përgjegjësi, Vjosa Osmani del nëpër Kosovë për “falënderime”, sikur Kushtetuta të ishte një detaj i parëndësishëm dhe jo themeli i shtetit. Ironia është e dhimbshme: në vend të llogaridhënies, kemi turne mirënjohjeje. Për çfarë saktësisht?

Është e vështirë të mos duket si teatër. Një presidente që sapo është përplasur me Kushtetutën, zgjedh kamerat dhe fjalët e bukura në vend të përgjegjësisë. Nuk është thjesht shmangie – është një përpjekje e hapur për ta zëvendësuar realitetin me imazh. Sikur mjafton një buzëqeshje dhe disa falënderime që publiku të harrojë gjithçka.

Kjo nuk është lidership, është marketing politik në momentin më të papërshtatshëm. Sepse kur ke një shkelje mbi supe, daljet publike nuk të pastrojnë – përkundrazi, e bëjnë edhe më të dukshme kontrastin mes fjalëve dhe veprimeve. Sa më shumë që ajo falënderon qytetarët, aq më shumë lind pyetja: a po i falënderon për besimin, apo për durimin ndaj mungesës së përgjegjësisë?

Në vend të një dorëheqjeje që do të tregonte respekt për shtetin, kemi një shfaqje që duket më shumë si përpjekje për të shpëtuar imazhin personal. Dhe kjo është ajo që e bën situatën më të rëndë: jo vetëm shkelja, por mënyra si po trajtohet ajo – me lehtësi, me indiferencë, me një lloj sigurie se asgjë nuk do të ndodhë.

Por çdo dalje e tillë vetëm e thellon hendekun mes institucionit dhe qytetarëve. Sepse njerëzit nuk kanë nevojë për falënderime në këtë moment – kanë nevojë për përgjegjësi.

Dhe sa më shumë që vazhdon kjo shfaqje, aq më e qartë bëhet një gjë: problemi nuk është vetëm çfarë ka ndodhur, por fakti që ajo sillet sikur nuk ka ndodhur asgjë. Kjo është arsyeja pse dorëheqja nuk është më opsion – është domosdoshmëri që po shtyhet me çdo fjalim bosh.

Rruga Press